شب رو دوست دارم بی نهایت چون کسی تو خیابون نیست که با نگاهش آزارت بده.آشنایی نیست تا اشکاتو تو دل تاریکی ببینه.قدمات تو تاریکی با تنهایی می رقصه و آواز تاریکی رو سر میده.

 شب رو دوست دارم چون سیاست بالاتر از مشکی رنگی نیست.

شب رو دوست دارم چون آدما تو آلونکاشون زندگی می کنند و خبری از بچه ها و زن های خیابونی نیست.

شب رو دوست دارم چون بی پروا آهنگ حقیقت رو میگه.اما روز با خورشیدش بی رنگش میکنه.

شب رو دوست دارم خیلی. چون تنها اون وقته که آدما با غریبه ای هم بالین نمی شن و با جفتشون هم نفس میشن و عشقبازی می کنند.

شب زیباست قدم بزن و بوسه زن بر ماه که تنها با شب رفیقه. اینا حرفای یه آدمیه که تو داری میخونی اگه شبرو باشی ، می فهمیش و تنفروشی خیابون واست مرگه وگرنه برو با روز کم رنگ...