اگه یه روز بغض گلوت رو فشرد

            خبرم کن

بهت قول نمی دم که می خندونمت

ولی می تونم باهات گریه کنم...!

یاد گرفتم عشق با تمام عظمتش 2-3 ماه دوام نداره

یاد گرفتم که عشق یعنی فاصله و فاصله

یاد گرفتم که در عشق هیچ کس به اندازه ی خودت وفادارتر نیست

یاد گرفتم همونقدر که محبت کنی همونقدر ارزشت کم میشه

همه ی دردهاتو شکل حرف دربیاری,حرفا رو شکل کلمه...

کلمه پیدا نکردن برای گفتن بغضت سخته..

زندونی کردن این همه فکر توی چاردیواری مغزت سخته

مجبورم بنویسم...این جا

برای دفن کردن حرفام,دردام,بغضم...

فقط بخاطر اینکه خفه نشم

سخته بخوای همه ی دردهاتو توی چند تا جمله خلاصه کنی

همه ی دردهاتو شکل حرف دربیاری,حرفا رو شکل کلمه...

کلمه پیدا نکردن برای گفتن بغضت سخته..

زندونی کردن این همه فکر توی چاردیواری مغزت سخته

مجبورم بنویسم...این جا

برای دفن کردن حرفام,دردام,بغضم...

فقط بخاطر اینکه خفه نشم...

قلبها گرامی تر از آن هستند که بشکنند...

                                                                                 به دنبال تو

چون به یاد تو می افتم

دیده ام از اشک تر میشه

شادی از من می گریزه

گریه هم بی اثر می شه

وقتی این شعر رو می خونم

همش تو در برابرمی

می دو نم نو هم می دونی

که امید آخرمی

وقتی چلچله ها می یان

از سفر های دورادور

از تو می پرسم چوهر یک

چون ز تو هیچ خبری نیست

ساز من بی آهنگ می شه

می نویسم که بدانی

دلم برایت تنگ می شه

با چنین تنهایی و درد

شب می شه دنیای پر شیب

به خودم می گم که ای کاش

چشمونم تو رو نمی دید

خدایا بد روزگاریه.....روزا روز نامردیه
اگه مرد باشی له می شی....باعث خنده ی مردم می شی
خدایا!
همه تو سختی ازت گله دارن......یادتو تو خوشیا جا می ذارن
تا مشکلی میاد خدا خدا می کنن...اسمتو شب و روز صدا می کنن
تو "خدایی"جواب می دی.........تشنه های مهرتو تو آب میدی
اما اینا از عشق تو زود سیر می شن...کاسه ی عشقتو می زنند و می شکنند
باز میرن راهه دیگه جای دیگه......آخ خدایا این راه آدمیته!!!
قبلنا هر چی که بود.....بزرگا اگر چه از سنگ بودن
بچه ها مهربون بودن.....دستاشون گرم و صمیمی....چشاشون آینه بودن
قدیما کمه کمش بچه هامون می خندیدن
با خندشون غصه ها رو از خاطرمون می دزدیدن
حالا بچه هام دروغ میگن
حالا دیگه بچه ها هم.....خندرو از زندگیمون کم می ذارن
اونام دیگه غصه هارو خوب می دونن
حالا دیگه اونا هم خوب می دونن....دنیامون دسته کیه!
اونام دیگه خوب می دونن..بهشون دروغ می گیم وقتی می گیم
اگه بابا حق کسی رو می خوره
واسه اینه که گشنه نمونیم...یا اگه بزرگ شدین تو زندگی کم نیارین
این همه زشتی و زشتی..مثل ارثی ازمون به بچه هامون می رسه
اونا این همه دروغ وزود زود یاد می گیرن
خوبی رو گم می کنن بدی رو جاش می ذارن
اونام یه روز مثل ما بزرگ میشن
رنگ گناه رنگ دروغ یه گرگ میشن
اینا رسم آدمیته خدا ؟؟؟؟
اینه اون آدمی که عاشقشی خدا

 کسی که دوسش دارم باید دروغ بگم. یاد گرفتم هیچ وقت هیچ کس ارزش

 شکستن غرورمو نداره. یاد گرفتم تو زندگیم به اون که بفهمم چقدر دوسم

داره هر روز دلشو به بهونه ای بشکنم. یاد گرفتم گریه های هیچ کس رو

 باور نکنم. یاد گرفتم بهش هیچ وقت فرصت جبران ندم. یاد گرفتم هر

 روز دم از عاشقی بزنم ولی خودم عاشق نباشم

                                 انتهای غزل...

همیشه

به انتهای گریه که می رسم

صدای ساده ی فروغ از نهایت شب را می شنوم!

صدای غروب غزال ها!

صدای بوق بوق نبودن تو را در تلفن...!

آرام تر که می شوم

شعری از دفاتر دریا می خوانم

و به انعکاس صدایم در آیینه اتاق

خیره می شوم

در برودت این همه حیرت

کجا مانده ای آخر!

التماست نمی کنم!

تنها مینویسم:بیا

بیا و امشب را

بی گریه کنارم باش

تا حالا شده به یه فرشته ی نجات بر بخوری ؟
تا حالا شده به کسی برسی که انگار سال ها به دنبالش بودی تا در کنارش به آرامش برسی ؟ آرامشی وصف ناپذیر . آرامشی که از نبودنش بترسی .
اون موقعس که آنچنان دلتنگش می شوی که عین دیوونه ها از یه لحظه نبودنش می ترسی . اون موقع که دلت می خواد ثانیه به ثانیه ی زندگیت رو در کنارش باشی .
اون موقع که لحظه به لحظه در نبودنش دلت براش تنگ می شه .
اون موقع که فکر می کنی چرا نمی شه آدمارو گذشت تو چمدون تا بتونه هر جا میره اونارم ببره ..
اون موقع که پای تلفن دلت می خواد به صداش گوش بدی . حتی اگه حرفی برای گفتن نداشته باشی گوشی رو نگه می داری که به صدای نفس کشیدنش گوش بدی و از صدای دم و بازدمش آرامش بگیری .
اون موقع که اسم دیوونه رو روت می زارن و با نگاه های مملو از تمسخر نگات می کنن و سعی می کنن خوردت کنن .
اون موقع که وقتی تو تنهایی بهش فکر می کنی آنچنان تپش قلبی می گیری که احساس می کنی الانه که قلبت بیفته جلوی پات .
به همین سادگی ...
حالا فهمیدی چرا را به را دلم برات تنگ می شه؟؟

                                                                     کسی ما را نمی جوید

اگر كسي را دوست داري خردش نكن

اگر دستي را گرفتي رهايش نكن

 اگر خداحافظی در راه است سلام نکن

رفتي زود زود ولي خاطره هات هنوز بجاست

نمي تونستي بموني مهربون

                         چرا صدات توي فضا  هنوز رهاست ؟!

بوي عطر تو گرفته خلوت تنهاييام

نمي خواستي پا به پام بياي

                                 ولي ردپا هات تو كوچه هاست

باز امشب دفتر شعرمو من ورق زدم به ياد تو

نديدم جز حادثه ، جز خاطره

                                    گفتم خدايا درد ما چه بي دواست

گوش بده نواي گيتارو ببين داد مي زنه

با زبون بي زبوني مي گه :

                               تنهايي و بي كسي بزرگترين بلاست

نمي دونم كه الان كجا نشستي ، با كي هستي، خوشحالي يا ناراحت

ولي باز دوستت دارم كم يا زياد نمي دونم

                                                 آخه مرام ما وفاست

امان از حرمت علاقه...مدت درازیست که مرا اسیر خود کرده...

                                                           تو رفتی...

تو می رفتی و من با ناتوانی گریه می کردم
تو می رفتی و من می ماندم و شبها ....
تو می رفتی و ابر آسمان چشم من جاری
تو می رفتی و من میماندم شبهای بیداری
تو می رفتی و من چون بوته های خار-
اسیر خاک می گشتم
تو می رفتی و من در بی کسی ؛ در غربت شبها
تو می رفتی و من غمناک می گشتم
تو می رفتی و شبهای خوشم میمرد
و یاد روزهای مرده طاقت را زدل میبرد
تو می رفتی و من میماندم و اندوه و تنهائی
تو می رفتی ؛ تو می رفتی .... حقیقت بود
چه شبها رفت و من خاموش
حدیث خویش را با کس نگفتم باز
از آن شب راه من از خانه تا میخانه شد آغاز
تو می رفتی و آسمان چشم من جاری
تو می رفتی و من می ماندم و شبهای بیماری
تو می رفتی ؛ تو می رفتی .... حقیقت بود

                        انتظار بیهوده

هنوز چند دقيقه تا نيامدنت مانده!

                بهتر است چرتي بزنم، وقتي بيايي آنقدر حرف براي نگفتن داريم...

"چیزی نیست، دو سه خط ساده..."

دست و دلم به کار کلمات نمی رود این روزها.

ماهی قرمز کوچکم هم که امروز صبح مرد!

راستی! آمده بودم به خوابت دیشب. برای عید دیدنی. نبودی انگار...

    ما چقدر ساده بودیم، 

                             انتها...

                                                           غریبه  

                           سکوت...

گاهی یه دوست خوب (خیلی خوب) می تونه همه ی لحظه های دلتنگیت رو کنارت باشه

حتی اگه از تو دور باشه

دوستی که وقتی می بینه حوصله نداری گیر نده .  که چی شده ؟ میشه بگی؟

دوستی که منتظر می مونه تا خودم بگم چمه

اگر هم نگفتم هر روز تکرار نکنه که چت شده بود؟

دوستی که درکم می کنه اما نصیحت نمی کنه

دوستی که ظرفیت شوخی داره

و ظرفیت خیلی چیزای دیگه رو

بدون هیچ توقعی

می تونی راحت غرررررررررررررررررر  بزنی اما اون غر نزنه

مهم نیست پیشته یا نه . مهم اینه که به یادته

بدم میاد از اینکه وقتی ناراحتم همش در گوشم یکی بگه چته ؟ چی شده؟ بگو .

می دونم نهایته خودخواهیه اما اخلاقمه کاریش نمیشه کرد