از خط کشی خیابان بگذر...

دقت کن!

این آخرین قرار میان نگاه من و نیاز توست!

هر سال خدا

ده روز مانده به شروع تابستان

(همان بیست و یکمین روز آخرین ماه بهار را میگویم!)

سی دقیقه که از ساعت نه شب گذشت،

به پارک پرت کنار بزرگراه می آیم

باران که سهل است

آجرهم اگراز ابرها ببارد

آنجا خواهم ماند

نشانی که نا آشنا نیست؟

                               عجب بیهوده تکراریست این دل

سلام ای طلوع سحر گاه رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی

خداحافظ ای شعر شبهای روشن

خداحافظ ای قصه ی عاشقانه

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

تو را می سپارم به دلهای خسته

تو را می سپارم به دامان دریا

تورا می سپارم به رویا فردا

به شب می سپارم تا نسوزد

به دل می سپارم تا نمیرد

عزیز دلم ،آروزی بهترین ها رو برات دارم. چه کنیم که روزگار با ما نساخت

پس ما باید باهاش بسازیم. چه باید مسخره ای! لعنت به این دنیای مسخره...

گلم،امیدوارم دست کسی تو دستت باشه که لیاقتت رو داشته باشه و خوشبخت

بشی.این بالاترین آرزومه برای توُ همینطور که تو این آرزو رو برام داشتی.

                                                                خداحافظ سنگ صبورم...

شب رو دوست دارم بی نهایت چون کسی تو خیابون نیست که با نگاهش آزارت بده.آشنایی نیست تا اشکاتو تو دل تاریکی ببینه.قدمات تو تاریکی با تنهایی می رقصه و آواز تاریکی رو سر میده.

 شب رو دوست دارم چون سیاست بالاتر از مشکی رنگی نیست.

شب رو دوست دارم چون آدما تو آلونکاشون زندگی می کنند و خبری از بچه ها و زن های خیابونی نیست.

شب رو دوست دارم چون بی پروا آهنگ حقیقت رو میگه.اما روز با خورشیدش بی رنگش میکنه.

شب رو دوست دارم خیلی. چون تنها اون وقته که آدما با غریبه ای هم بالین نمی شن و با جفتشون هم نفس میشن و عشقبازی می کنند.

شب زیباست قدم بزن و بوسه زن بر ماه که تنها با شب رفیقه. اینا حرفای یه آدمیه که تو داری میخونی اگه شبرو باشی ، می فهمیش و تنفروشی خیابون واست مرگه وگرنه برو با روز کم رنگ...

من و تو ما بودیم!

همراه و همنگاه

همبغض و هم صدا

همپا و پا به راه...

تو اما دلت با من نبود!

گفتم این سیب سرخ را می چینم

تا کودکان بهانه گیر فردا نگویند که

((آدم))ی در میان این همه آدمی نبود

ودر تقسیم آن همه علاقه

((رفتن)) سهم ساده ی تو شد و

((ماندن))سهم دشوار دست های تنهایی من.

امروز هم نه گلایه ای از این همه انتظار،

نه بهانه ای از نمناکی کاغذ،

راضی به رضای همین زندگی

و چشم به راه طنین باران،

در خوابهایم بیدار می شوم

در بیداریم می میرم.

یک پا به راه رویا

ویک پا به بن بست بیداری.

خوابگرد و گریه نشین.همین!

برگرد و دستم را بگیر!

می خواهم یه جایی بنویسم:

آبی ترین آبی دنیا،

همین آسمان خاکستری خانه ی من است!

چه لحظه هایی که در زندگی ترا گم کردم اما تو همیشه کنارم بودی ...

چه دقیقه ها که حضورت را فراموش کردم اما تو فراموشم نکردی...

چه ساعت هایی که غرق در شادی و غرور، تو رو که پشت همه موفقیت هام قایم شده بودی از یاد بردم اما تو همیشه به یادم بودی ...

چه روزهایی که سرمو تُو لاکم کردم و توی غصه هایی که فکر میکردم تو برای تلافی کارهای بدم برام فرستادی دست و پا زدم ، اما تو همیشه کاری کردی که به صلاح من است ...

وقتی خسته از همه جا و همه کس ناامیدانه به تو پناه آوردم تو پناهم دادی...

وقت از آدم های دور و برم دلم گرفت ...

و دنیا غم هاش و بهم ارزونی کرد تو به قلبم آرامش دادی...

تو با حضورت به خنده هام هدف دادی ، به گریه هام دلیل دادی ، به زندگیم ، به نفس کشیدنم رنگ دادی...

وقتی قلبم تپید تو همه عظمت و بزرگیت رو تو قلب کوچک و خسته ام جا دادی... 

وقتی دوستام درددلاشون را برام گفتن و من خالصانه رو به درگاهت براشون دعا کردم فهمیدم که غم و غصه های دیگرون بارش سنگین تر از از غصه های خودمه...

اون وقت تو وجودم شیرینیه به یاد دیگران بودن رو چشیدم ...

وقتی بهم بخشیدی و ازم گرفتی فهمیدم این معادله زندگیه نه غصه خوردن واسه نداشته هاش ...

نه شاد بودن واسه داشته ها ...

و وقتی به ازای نداشته ها بهم چیز های دیگه ای دادی اونوقت به بزرگی و مهربونیت بیشتر پی بردم ...

و فهمیدم بیشتر از اون چه که هستی باید مهربون باشی ...

خدا جونم خیلی دوست دارم خیلی زیاد و به خاطر همه چیز ممنون.....

خدایا به خاطر سه چیز سپاسگذارم

دادن هایت ندادن هایت گرفتن هایت.......

دادن هایت را نعمت ، ندادن هایت را رحمت ، گرفتن هایت را حکمت

سلام می کنم،

به چالهای مهربان گونه ی تو!

به نامه های نرسیده

به بالش نمناک

به نی زنی تنها

به همین سر به هوایی ساده!

به بی صبری

به بغض

به باران

به چرا های  بی جواب کودکی

به گلدانی که

خواب گل همیشه بهار را می بیند!

به بیم باز نیامدن نگاه تو...

به خودم چرا

اما به تو که نمی توانم دروغ بگویم!

می دانم

برنمی گردی 

می دانم که چشمم به راه خنده های تو خشکیده خواهد شد

 می دانم که در تابوت همین ترانه ها خواهم خشکید

می دانم که خط پایان پرتگاه گریه ها مرگ است

اما هنوز زنده ام!

می خواستم جور دیگری برایت بنویسم!

میخواستم طوری بنویسم که برگردی!

باید قانون قدیمی قلبها را نادیده گرفت!

باید دهان هر کسی را که گفت (( دوری و دوستی)) گل گرفت!

باید به کودکان دبستان ستاره گفت:

جواب یک و یک همیشه دو نمی شود!

معنای یکی شدن!

نیمه ی سفر کرده!

آخر چرا پیدایم نمی کنی؟

   حرف بزن! درسکوت سردم میشه...

یادت باشه که همیشه

همین قلب بی قرار

جای هزار غزل عاشقانه را می گیرد

تو بخند!

تمام ترانه ها فدای یک تبسمت!

خاتون!

رهایم کردی و رهایت نکردم!

گفتم حرف دل یکیست

هفتصدمین پادشاه را هم اگر به خواب ببینی

کنار کوچه ی بغض و بیداری

منتظرت خواهم ماند!

چشم هایم را برای پوزخند این و آن بستم

وچهرهی تو را دیدم!

گوش هایم را بر زخم زبان این و آن بستم

و صدای تو را شنیدم!

دلم روشن بود که یک روز

 از زوایای گریه ظهور می کنی

حالا هم

از دیدن این دو سه موی سفید آینه تعجب نمی کنم!

فقط کمی نگران می شوم!

می ترسم روزی در آینده

تنها دو سه موی سیاه منتظرم باشند

وتو از غربت بغض و بوسه برنگشته باشی!

تنها از همین می ترسم!

    بلاخره طلسم شکست! من دانشگاه قبول شدممممممممممممممممممممممم!!!!!!!!!!!

     هوووووووووووووووووووووورررررررررررررااااااااااااا

   اونم کجااااااااااااا؟! تهران دم خونموننننننننننننننننننننننننننن!حسابداری مالی

   واییییییییییییییییییییییییییییی در پوست خودم نمیگنجم! خداجونم دمت گرمممممممممممم!!!

اینو الان تو یه وبلاگه دیگه خوندم یه جورایی رو منم تاثیر گذاشت!!

پس منم به اتفاق می گم:

(( فعلا حس و حال وبلاگ نویسی ندارم!))